Do rozwoju oszklonego ogródka przyczyniły się podróże i kontakty krajów europejskich z obszarami egzotycznymi począwszy od xv w., wzrost zainteresowania wiedzą na temat marynat, roślin egzotycznych i rozwój botaniki oraz udoskonalenie produkcji szkła płaskiego. w xvi w. do przezimowania miłych jarzyn zaczęto zakładać w przyklasztornych skwerach kinetyczne oszklone parawany, a przy włoskich uniwersytetach murowane hale ogrzewane za pomocą metalowych koszy z kauteryzującym się węglem. pierwsze cieplarnie w europie pełniły funkcje użytkowe i dostosowywały do upraw warzyw i roślin orientalnych importowanych z dalekich podróży. ogrodnictwo zimowe na przestrzeni wieków rozpakowały się z nich solidne, coraz bardziej reprezentacyjne budowle, w których można było przez pełny rok praktykować przyjemne na mróz zieleninie. w xvii w. na dworach niemieckich, angielskich i francuskich poznane były nagrzewane piecami pomieszczenia zwane oranżeriami (od angielskiego wyrażenia “orange” - pomarańcza) dla warzyw i jarzyn cytrusowych, nad jakimi zimą wznoszono rozbieralne struktury drewniane, zaopatrzone od strony południowej w szklane ściany, np. w heidelbergu w niemczech.
.
